Grand rising beautiful souls.
Vandaag post ik een tekst die ik afgelopen december op mijn socials deelde. Ik doe dit omdat ik nog steeds word geconfronteerd met gevoelens en projecties van de ander nu ik door het leven ga zonder kunstoog maar met mijn bijzondere oog. Het is soms pijnlijk en zelfs frusterend wanneer men mij poogd over te halen mijn kunstoog weer te dragen om hen comfortabel te maken. Maar de devil is a lie! Er is geen weg terug!
De kracht van de ancestors hebben mij altijd gedragen. Daar hoort dit verhaal ook bij
Die tori van mijn oog zit diep. Geworteld in pijn en verdriet die deze week los kwam.
Woorden, zinnen en gebaren die ik vanaf mijn kinds zijn moest incasseren.. zij lieten diepe wonden achter in mijn zijn.
Schuldgevoelens die mij werden aangepraat omdat dit oog onze familie uit elkaar getrokken zou hebben. Dit oog die mijn moeder alles heeft gekost om te behouden. Dit oog heeft ervoor gezorgt dat hen, mijn broers en zussen dingen zijn overkomen en hun jeugd kwijt zijn geraakt. Door dit oog ben ik ongewenst aangeraakt.
Een kunstoog die normaal zo licht is als veer. Voelde bij het uitdoen na afgelopen weekend loodzwaar. Na irritatie moest ik mijn oog afgelopen weekend uitdoen. Voor het eerst in mijn leven had ik zo een ervaring en ging ik een aantal dagen zonder kunstoog en plakker door het leven.
Alle emoties, woorden en gevoelens kwamen bovendrijven. Ik liet het door mij heen stromen en voelde hoe de pijn als tranen over mijn wangen rolde. Ik liet alles los, spoelde het weg onder de douche, mee met het water terug naar de zee.
Met de stroming kwam de realisatie naar boven drijven dat alle woorden, alle pijnlijke gevolgen en de impact van het hebben van en dragen van de gevolgen van kanker niet mijn schuld zijn. Alles wat mijn oog verzwaarde was niet van mij.
Mijn oog was een projectje van de pijn, verdriet, machteloosheid, jaloezie of andere pijnlijke emotie van de ander. Het is nooit van mij geweest. Ik droeg het alleen met mijn oog.
Hierdoor kon ik mijzelf nooit zonder oog bekijken. Omdat de pijnlijke woorden bleven snijden. In mijn achterhoofd bleef ik de woorden gedrocht horen. Nu snij ik ze los en zie mijzelf zonder de zwaarte van alles.
Ik zie mijzelf in mijn volmaakte volledigheid en hou zoveel van de vrouw die ik zie. Precies zoals ze is en moet zijn, zonder kunstoog.
Extra dankbaar ben ik voor de kids waar ik mee werk. Zonder dat zij het wisten hebben zij met hun openheid en acceptatie van mij zonder oog, (waar ik angstig voor was) mij geholpen om dit stukje van mijzelf te healen.
Ik zeg je, deze journey of healing is echt next level. Het overtreft alles en geeft precies wat ik nodig heb. 😘😘😘
#JourneOfSelf #QueenMother #spiritueleJourney #AfrikaanseSpiritueleTradities #Winti #DissabilityQueen #QueerQueen #VisueleDissability
The Obia Queen 