Beautiful souls,
De laatste keer dat ik een blog schreef, was kort na het overlijden van mijn moeder in februari. Intussen ben ik door een rollercoaster van emoties en spirituele ervaringen gegaan. Tot ik twee weken geleden even mentaal en emotioneel brak.
Zoals je misschien al weet, ben ik al een tijd in de ziektewet. Sinds het overlijden van mijn broer in november 2024. Zijn overlijden confronteerde mij met de resten van pijn, verdriet en trauma vanuit mijn jeugd. Dit triggerde, de voor mij bekende duistere gedachten. Gedachten van levensvermoeidheid. Ik voelde het en herkende deze gevoelens als geen ander. Ik besloot naast mijn spirituele journey ook mentale ondersteuning in te schakelen via de huisarts. In januari 2025 werd ik voor een tweede keer aangemeld voor specialistische mentale zorg. De eerste keer was in 2023, echter werd ik door te lange wachtlijsten afgewezen. Overigens kwam ik dit keer wel op de wachtlijst. Terwijl mijn arts bij de aanmelding duidelijk mijn duistere gedachten benoemd heeft. Sindsdien ben ik veelal op mijn eigen kracht en de kracht van mijn spirits en voorouders aangewezen om de strijd met deze duistere gedachten en survival modus aan te gaan.
Besef mijn lichaam was al op burned out door jarenlang in survival modus te hebben geleefd, door naast mijn mentale en lichamelijke uitdagingen alles uit het leven te halen. Yess #HustleHard en #GetYourLifeGetYourMoney was mijn motto. Koste wat het ook maar koste zou ik carrière maken en mijn verleden ontstijgen en alles bereiken wat men dacht dat ik nooit zou bereiken met mijn visuele disability. Terwijl ik jarenlang jeugdwermerwerker was, bouwde ik een tweede en derde carrière ernaast als community builder en host/storyteller. Ik was non-stop actief sinds mijn tienertijd en tegelijkertijd was ik ook mantelzorger met verzwaarde taken sinds mijn twintigste.
Diepe wonden bleven open en sneetjes kwamen erbij.
Terwijl ik op de grootste en kleine podiums stond, ging ik achter de schermen van binnen kapot van verdriet en pijn. Van woorden die mijn moeder tot mijn vertrek bij haar tegen mij uitsprak. Diepe wonden bleven open en sneetjes kwamen erbij. Echter mijn loyaliteit naar haar was te sterk om los te laten. De programmering zat diep. Toendertijd zou ik mijn moeder tot het einde der tijden blijven steunen, supporten en verzorgen, al ging het ten koste van mijzelf. Dit was ik haar schuldig omdat zij haar leven heeft opgeofferd zodat ik kon zien. Iets waar zij regelmatig aan herinnerde. Dus ja, dan laat je niet zomaar los, maar gebruik je je pijn als motor om freaking alles uit het leven te halen wat erin zit.
Naast deze bagage leef ik ook in een systeem waarin racisme, seksisme, ableisme, homofobie, fatobie en allerlei andere vormen van sociale uitsluitingsmechanisme mij niet vreemd zijn. Waar ik keer op keer mee te maken kreeg, Vooral in mijn jaren als jeugdwerker in Den Haag en als sociaal cultureel ondernemer, maar mijzelf ook hierdoor niet liet tegenhouden. Tot de koek begin 2023 echt op was.
Opgeven was ondertussen echt geen optie meer
Ik was op maar ik moest door. Ik moest mijzelf er mentaal en lichamelijk doorheen duwen, slepen en pushen. Want opgeven was ondertussen echt geen optie meer. Het moederschap is hetgeen wat mij de laatste zeven jaar staande heeft gehouden om de stekker er niet uit te trekken. Om door te gaan en zoveel beter voor mijn zoon te willen.
Daarnaast hebben mijn spirits en voorouders mij de afgelopen vijf jaar extra op de voorgrond gedragen. Zij reikten mij rituelen aan om bij te dragen in de heling van mijn pijn en trauma. Voorbeelden van rituelen die zij aanreikte waren het afscheidsritueel van mijn kunstogen, wat heeft bijgedragen dat ik nu door het leven ga zonder kunstoog en het loslaten van negatieve energie vanuit mijn moederlijn dat de duistere gedachten in mij versterkte.
Echter in het rouwproces van mijn moeder moet ik aan mijzelf erkennen dat de pijn van mijn trauma zoveel dieper zit dat ik ooit aan mijzelf heb durven uitspreken. Het zit nog diep verankerd in mijn lichaam en de overlevingsmechanismen die ik mijzelf als kind heb aangeleerd komen ondanks het vele werk dat ik heb verricht met therapeuten sinds mijn 17de toch de laatste maanden sterk naar boven drijven. Ik voel de pijn in de vezels van mijn zijn. Ik besef en weet ook dat ik mijn moeder heb vergeven, maar de impact van haar daden zitten nog in mijn lijf en geest. Met haar aardse vertrek worden de wonden die ik de afgelopen jaren aan het helen was weer opengereten en tot mijn schrik kwamen de duistere gedachten twee weken geleden terug. Niet als zacht gefluister, maar als volledige gesprekspartner in mijn hoofd, met aanwijzingen en opdrachten die alle moederlijke instinct in mij aanwakkerden. Zoals ik jaren geleden al een keer schreef “Mijn wil om te strijden om te leven is sterker dan de stem die zegt dat ik moet opgeven”. Het verschil nu is, dat ik echt moe ben! Het is echt echt op. Mijn lichaam is moe, mijn hoofd is moe en ik ben er klaar mee. Het wordt na jaren zoeken naar de juiste ondersteuning en de laatste 1,5 jaar op de wachtlijst staan, echt tijd om de ondersteuning te ontvangen die ik nodig heb om mentaal echt te gaan genezen. Met hulp van buiten mijzelf, mijn spirits en voorouders. Want ik ken genoeg verhalen van sisters die het hebben opgegeven en eruit zijn gestapt. Zo wil en ga ik niet eindigen, mijn einde mag komen als ik stokoud ben met kleinkinderen.
Maar hoe nu verder, ik heb vanuit meerdere kanalen al gepoogd de juiste ondersteuning te krijgen, maar dat mocht tot op heden niet baten.
Is de stereotype van de sterke zwarte vrouw bij mij zo erg aanwezig dat iedereen maar denkt dat ik het wel red, terwijl ik mij hardmaak en uitapreek over mijn mentale lijden. Word je pas in dit systeem geloofd als het te laat is? Als ik een statistiek wordt waarvan gezegd wordt “ We zagen het en hadden hulp moeten bieden, maar het leek of ze het nog wel aan kon”. Ze leek zo sterk, want ze was al zover gekomen en had ondanks alle tegenslagen zoveel bereikt. Ik vraag het me echt af.
Ja ik ben sterk, maar ook ik kan en ben even gebroken door het leven.
Terwijl het proces van rouwverwerking plaatsvindt en ongeheelde trauma naar de oppervlakte komt. Vind er op spiritueel vlak een verschuiving plaats. Als je mijn journey op weg naar deze periode hebt gevolgd, dan weet je dat mijn spirituele groei de afgelopen vijf jaar in rap tempo is gaan ontwikkelen.
Voor het volledig ontwaken waren mijn spirits al sinds mijn bevruchting aanwezig en mijn ziel wist welk leven ik tegemoet zou treden. Mijn ziel heeft bewust gekozen om ter aarde te trekken met als doel generationeel trauma te doorbreken. Want de lichamelijke en mentale mishandeling en seksuele misbruik zijn ingebed binnen de structuren van mijn bloedlijn. Mijn ziel wist wat het te wachten stond en op basis daarvan is mijn spiritteam samengesteld. Op de voorgrond staan de vechters en strijders. Deze zijn sinds mijn zesde super actief. Besef en weet dat ik deze eigenschappen ook in mijzelf terug herken. Zij hebben mij gesterkt om niet op te geven en op momenten dat ik poogde uit het leven te stappen, hebben zij daar een stokje voor gestoken. Want ze wisten dat mijn ziel een doel had.
Nu realiseer ik mij ook dat de strijdvaardige spirits ervoor hebben gezorgd dat ik kon vechten voor mijzelf, mijn dromen en om te kunnen leven. Ik besef en weet ook dat deze energie veelal masculine is. Want ik heb altijd voor mijzelf moeten vechten. Voor iedere freaking centimeter die ik afgelegde of trede die ik omhoog stapte op de sociaal maatschappelijke ladder. Er werd niet voor mij gezorgd, ik had geen ruimte om zacht voor mijzelf te zijn, ik moest hard zijn om de klappen van het leven te incasseren.
Pluk ik de vruchten van mijn zware inspanningen om als mens gedragen door mijn ziel, spirits en voorouders generationeel trauma te doorbreken
En nu sta ik hier. Pluk ik de vruchten van mijn zware inspanningen om als mens gedragen door mijn ziel, spirits en voorouders generationeel trauma te doorbreken, zodat ik ze niet doorgeef aan mijn zoon en toekomstige kinderen.
Ik sta nu hier en sinds kort heeft o.a.een Barinja en Osun zich bij mij geopenbaard om een tegenwicht te bieden voor al die masculine energie die mij zover heeft gebracht, maar die nu ingeruild mag worden voor meer feminiene energie. Want volgens mijn spirits mag ik nu ontvangen en mag mijn softlife era beginnen.
Maar hoe begin ik eraan als mijn lichaam en geest nog steeds in overlevingsstand zitten. The body keeps the score en the mind the count.
Ik weet ook echt dat ik dat er voor mij gezorgd wordt en dat mijn jaren hiervoor horen bij de journey waar mijn ziel voor heeft gekozen. Echter voel ik de freaking pijn van mijn verleden nog drukken als betonnen blokken op mijn borstkast en krijg soms gewoon heen lucht. Er zijn momenten dat ik verzwelg in verdriet. Weet dat ik mijn ouders, familie en degene die mij pijn hebben gedaan op welke manier dan ook heb vergeven, alleen ik zit nog echt met de brokstukken.
Met de komst van deze nieuwe feminine energie weet ik ook dat een oplossing voor mijn wachtlijst probleem zal plaatsvinden en dat alles wat ik nodig heb om mijn innerlijk lijden te verzachten en te verwerken op mijn pad zal komen. Asé.
The Obia Queen 